Sa nilalako kong Pilipinas

Nilalakong bayan kong Pilipinas
Bayang sinilingang pinakapipitag-pitagan,
Ika’y iniimbwelo sa isang kompromiso,
Kung saan nakabandera ang iyong presyo.
Tumataginting na tubo,
Kapigha-pighati, pinagkahati-hati...
Tingi-tingi, sapin-saping pangako.
Alas! Kaunlaran.
Nakasanla sa kamay ng dayuhan.

Bayang inadhika ng lahat,
Mga anak mo’y nagkalat.
tagasalba ng kalunos-lunos,
at patuloy na pagdaus-os
sa bitag na krisis ng
among pinagkasanlaan,
Pinagkasaglakan-
tagasalo ng hirap,
Dagdag pasakit na pangangamuhan.

At dumagsa ang lahat ng luma,
ang lahat ng sobra..
Wari’y bayang ko’y bagsakan ng basura,
sa kabila ng mga ispekulasyon at haka-haka,
nakabatay sa parasitikong, paralisadong ekonomiya.


Dahil batid nilang ika’y nagdarahop,
Pakunwari pa sila'y nagmamagandang-loob,
aalayan ka ng pain na tulong,
Saka sasakmalin ng buong-buo,
walang kalaban-laban?
Ngali-ngali kong sabihing
dugo ang bubulwak sa iyong pagtubos.

-Lyno
12/02/2008
11:31 pm

the bet

[May 26, 2008] He reasons out, not to me but to a friend.
I puked when things get worst and I’m completely damn blinded by a cupid whom nevertheless keeps on striking me with too many arrows. They say having butterflies in my stomach every time he’s inch away. That was the time I was falling. All hearts out, sincerely with such premonitions of how would things would work out if there was we, wishful thinking with equivalent expectations.
But unfortunately, there is no commitment. There is no relationship to talk about nor romantic sketches nor plan. I just have to wait. Forced into a bet that he’ll talk about us yet time is running cunningly fast. I would win and same time eventually would lose by the end of the month. A winner would be proclaimed. If I win, I’ll cut my hair; thus moving on to a single free-spirited life. And if I lose, I have to weigh much more of his actions. He’s insensitive and so needed precautions is bound to take effect. And with things were, it’s quite reasonable to turn him down… unless, he would be honest entirely, meanly as I prefer.
No regrets. I was in the process of healing, ejecting him out of my system. It’s my fault that somebody utters regret on the “we” factor. Now he knows.
Days are running out, four days more to be exact and we’re just too busy doing work.
[May 29] I saw him but I hardly felt ill… maybe because I’m with an old friend. At least, seems I’m still into this healing program.
[May 31] End of month, never did he tends to have a decent conversation aside from frequent questionings of how was I? Funny…and how was really was I to respond to that? I wouldn’t even consider that an effort if he really wants a talk.
In short, I won the bet. But it’s quite ridiculous if I really want to win… so then I let it lose no victory I say. Neither did I cut my hair, saving that for future commitments. I know I have to move on… and I can do that now that just by making no big deal about it.
[June…] The Development. I’m actually getting out from clouded degree of misery and I’m quite happy yet somehow back to my own depress self but not suicidal kind of way. I just see things as I see before, cold and warm, all have evil faces and who cares, and I’m feeling a bit tired of this. I have personal notes about things and actually not willing to share it to everyone, so every time I write I always put things in general presumptuous kind of way. Mystery is good, I guess… and I’m not declaring to the whole world every bit of detail since it doesn’t matter, everyone has a thing going for themselves, but blogging this is a mere sharing of dreaded past that may offer delight after few years.
But actually, I’m numb hearing my ownself.

sayaw

sayaw
“Naiisip mo na ba kung sakaling magkaroon tayo ng relasyon?” pambungad niya upang buksan ang pinaka-aabangan na pag-uusap. Sa wakas eto na… bahagyang pag-amin. Sumunod pa ang mga taong ng pagbabasakali o pagpapalagay. Sa ikatlong tao… kung ako ang babae, iisipin kong humihingi ka na ng sakripisyo pero wala pa kayong relasyon” oo nga unfair yon.. agree ng lalaki… mas madaling magtaya kung may relasyon… given na ang uri ng trabaho.. tanggap na ni babae si lalake, kasama na lahat ng pwede pang maging problema nito…maya-maya ay ibinigay na ang sulat… nagsasaad na hihintayin ko ang paglingon mo, hindi ako magbababa ng programa, gugustuhin kong ikaw ang magdesisyon… at ganun na nga. Sa pandama kase nung babae, may interes ang lalaki… kaya umasa.
Dumating ang dayuhan, marikit at magiliw. Sa mga sumusunod na panahon… lalapit ang dayuhan sa babae at tutugunan niya ito ng pakikipagkaibigan lalu na’t dama niya ang kalungkutan sa dayuhan. Bahagya, parang namang bubuyog si lalaki na lalapit sa bagong bulaklak… masasaktan ang naiwan ngunit magtitimpi at mangingiwi. “ba’t di mo na lang i-date… date kayo?” parunggit ng babae dahil sa nakikita niyang may interes si lalaki sa dayuhan. “pwede rin,” sagot ni lalaki… tsk! Pambihira.
Tuso nga minsan ang pagseselos, magbabanggit ng mga kataga bagama’t hindi niya gustong idiin, magpapaubaya ng pain… sa pinakasakalap, inakap ng lalaki ang imbitasyon. Insulto…sampal sa babae. Pero may kalungkutan sa dayuhan na kailangang tugunan na si babae lamang sa pagkakataon na iyon ang makakahupa pangsamantala… mabigat man sa dibdib… mungkahi na rin na ikagigiliw ng dayuhan ang paglilibot. Isinama sa bahay, ipinakilala sa pamilya… nagbuhos ng oras sa pagkakaibigang tutuklaw sa kanya…
Dumating ang oras ng imbitasyon… sa takdang araw bagama’t may iskedyul. Buong puso ng inilibot ni bubuyog ang bagong bulaklak… sila lang dalawa, walang kasama… hindi rin nila ginawang mag-imbita kung gugustuhin. Ano mang paliwanag na iyon ay walang kahulugan at isang pagmamagandang loob… ngunit basa ni babae ang interes at ito ang pumapatay sa pag-asa na maaaring maging sila.
Sa paano nakaligtaan ng bubuyog ang dating bulaklak? Sa paglingon… maghihintay pa ba si babae? Sayang… inamin na lahat ni babae upang maibsan ang bagahe at hindi makabigat sa gawain, …bakit ganun ganun na lang ang pagsasantabi ni lalaki… mali nga yata ang lalaking pinag-alayan ng pagsinta ni babae, maling mali. Buti na lang may dayuhang na nagpakita nito.
Ngunit hindi magtatagal, lilisan ang dayuhan… susunod dito ay karma.

padayon

Padayon
[mula sa pamimilosopo ng malalim na kinabatirang pilosopiya]

Lahat ay nagbabago.
Ito ang batas ng kalikasan.
Maging ako, ikaw at tayo,
may nabubuo,
gayundin
may pagkakawatak.
Dapat alam mo na sa simula, pwedeng magwakas
sa mabilis o dahan-dahang daloy ng buhay.
Hindi maaring timplahin ng pagkakataon,
dahil pwedeng wala noon,
o di kaya’y manakawan ng mabilis ng oras,
Kagyat na lipasan ng panahon.
Hindi pwede matigil
kung may hinaharap na tinatanaw,
Kailangan ng pagkilos
kung may gustong abutin…
Mga pangakong hindi na dapat asahan
kung ito’y parang hanging lagalag,
pahaging na lampasan.
Hindi ako dapat maghintay,
sa di pagdating ng minsan
o sa susunod pa.
Hindi dapat maghintay o matigil,
dahil patuloy ang pag-alon ng mga bagay-bagay.
Ang tyempo ay nasa kahandaan.
Hindi dapat mapagod
ngunit hindi para maghihintay sa palagiang bukas
manapa’t dapat sa ngayon.

tula dos por dos

Sa paghinog ng araw sa dakong silangan

Lino
June 13, 2008
(2:22 am)

Sa pagbabalatkayo ng lipunang binubulag ng mga patalastas,
O talampasang halina ng mapang-akit na babae sa naglalakihang larawan,
Mapanlinlang ang kulay ng araw na dilaw sa turo sa paaralan.
Mananampalatayang nangangaluhod sa simbahan,
Naghihintay ng biyaya, naghihintay; naghihintay?

Umiigpaw ang kamangmangan sa mga batang paslit sa dumpsite,
Gayundin sa iilang coño at nagkunwaring coño, dinidyos ang anumang bago.
Hala! Makuntento, malunod sa mga anumang ikakasiya, ala telenovela
Makipagsapalaran sa lotto at mga promo, baka sakali-instant panalo!
Sa gawi, patuloy na lunurin ang sarili sa anumang ikakatakas sa reyalidad ng mundo.

Indibidwalismo ang tema ng pagkakawatak-watak, kinukunsinti!
Habang pinaiikot ang mundo sa kamay ng iilang natutulog sa salapi.
Kinokotongan ng malalaki ang maliliit, sadya upang makapangyari.
Umiikot ang lahat sa tubo, kapital at pribadong pag-aari,
Sa kawalaan, patuloy na paglulustay ng dangal at pang-aalipin.

Wala sa kapalaran o pangako ng maputakting pulitika ang pagsasatama ng mali
Gayong ang mali ay hindi kailan maitatama ng isa pang pagkakamali, di ba?
Ngunit ang taong gutom na pinagkaitan ng karapatan itaguyod ang sarili,
Mas malaking kamalian sa kanya ang pananahimik,
Gayundin sa nakakabatid, kung hindi man lang umalalay na ito’y makapaniig.

Napupulot nga ba ang demokrasya? o pinagkakaloob,
nang mayayamang bansa na patuloy sa paghuthot sa yaman ng inang bayan,
Atang na utang na loob, sa utang? sa imperyong nakapedestal,
Gayong ang kinang ng palasyong ginto ay pobreng manggagawa ang nagtubog,
Ang kinabusog sa katakawan ay dukhang magsasaka ang nagpagod.

Ang buong kalupaang hindi nagbabago sa lawak at sukat ay nagsisikip
para sa mga namumuhunan sa lantay na lakas at panahon; dugo at pawis
Labas sa kaisipang teknikal na hinulma sa pribilehiyong kahon sa pamantasan,
Mas malawak ang gagap na karanasan ng mga pinagkaitan ng karapatan.
At sa pagbabalikwas ng mga nilupig at binusalan, mahihinog ang araw sa dakong silangan.

patago ...

…

Lino
June 12, 2008
(11:32 pm)

Patago siya kung magmahal.
Malayo sa intriga at mga tsismosa,
sa mga maiinit na mga mata.
Hinding hindi siya mangungusap
tungkol sa aming dalawa.

May dapat nga bang pangilagan?
Wala, kung dangan lamang…

Sa relasyong malabong makita
tulad ng buwan kapag umuulan,
o salaming bintanang pinulbusan ng alikabok,
wari’y kinupasan na ang ganitong istilo sa makabagong henerasyon.
Ngunit, malaki ang pagitan ng mga taon sa santo-santitong pag-irog.
Mas nais niyang nakakubli, nangingilag na parang anino,
Pyudal kung iisipin,
tulad ng pundasyong walang haligi ni bubong,
sa paano niya ako kukupkupin?
sa t’wing tag-bagyo at walang tigil ang pag-ulan
ni hindi ko sukat masilungan,
sa paano niya ako dadamayan,
kung ang init niya’y tulad ng sa hanging di ko man lang mahawakan.
Palaging may pag-aalinlangan ang mga pagbati,
mga katagang hindi maturan o makatawid,
Pagka-ingat-ingatan ang mga sandaling magkatabi.
Mas nanalaytay ang usok habang kapeng katitimpla’y nanlalamig.
Bagama’t paminsan-minsan ay para nanunungkit ng bituin,
Binibilang ang matamis kong pag-ngiti,
Sa mga pinagtagpi-tagpi at patlanging romantisismo,
Sa huli’y trahedya na binubukalan ng pasakit.
Sa paano kita aangkinin?
Kahati ko ang bayan sa ating panaginip.

Relasyon?
Sa tuwina ko naiisip na kailangan ko ang isang malinaw nito,
Hindi ang paghihintay sa palagiang bukas
– baka nga sakali,

masaklap mahalin ng patago
lalu na ng isang taong nagpapanggap na bato.

evo

AtomFilms.com: Funny Videos Funny Cartoons Comedy Central

sounds... fun, eh?

how to play this game:

“Each player of this game starts with 6 weird things about you. People who get tagged need to write a list of their own 6 weird things as well as state the rule clearly. In the end, you need to choose 6 people to be tagged and list their names. Don’t forget to leave a comment that says you are tagged in their comments and tell them to read your blog.”



6 weird things about me:


1. Some would not believe this but i do have a strong imagination and can actually create a story, just visualizing it in my mind. some would caught me staring blankly when actually something does seems takes over, as if I was taken out from my conciousness. they would think i was taking things seriuosly when actually i'm not. this usually happen when i'm bored.


2. i don't know if its weird but i can watch films straight for two days or more, pero syempre, kain sa harap din ng tv, singit na two hours na tulog... hehe kawawa naman yung dvd.


3. i did eat only tokwa for a week. trip-trip lang. i mean only tokwa dish and rice, nothing else. i do this to make a statement and see if i could survive just eating tokwa. i did prove something that i rather keep it to myself. basta ang konklusyon- ang lahat ng sobra ay masama.

4. i enjoy lying down on the roof top, staring at the sky, as if pag walang gravity, wala ako makakapitan, diretso ko sa outerspace.

5. nung bata ako... i have this thought of "balance" o equality on patterns, when i do something on one side, i would do the same on the other, ewan ko, tendency yata ng pagka-oc. i was aware of it kase ramdam ko may mali kaya natanggal ko naman. there was one time na nag-ground ako kase hinawakan ko yung open wire, i can't help not to touch kase I was playing with the side of the door...tangengot.

6. i can't think of things i can't explain... last one. ... ahh, ok one more. how i wish i can move objects using my mind like travolta in the movie Phenomenon.

believe it or not, this is me...

I'm tagging the other six:

1. Diane Arcenal

2. Albert Esguerra

3. Heidi Sarno

4. Danilo Reyes

5. Aldrin Cenizal

6. Gleceria Ferrer

to do it or not to do it, it's up to you. :) enjoy!

fiona... fiona...fiona...

the way i see it, this girl kept me thinking bout doing things on my own way... ok, she's not progressive... yet one good influence... she sings risks, mistakes, bout getting even, passion, courage, pride... all that emotions just makes you get a grip of life... still, too much individuality straight from her soul. i adore her.

Akyat Badtrip

Akyat Badtrip

- base sa salaysay ni Lino

Isang paglalakbay patungo sa kawalan ng magulong isipan. Kumirot man ang katawan sa pagod, tuloy pa rin ang lakad. At sa hinaba-haba ng dinapuan, nangahas makaramdam ng sandaling katahimikan ng loob. Ika-26 ng Agosto, dalawang libo’t apat, sa hindi naki-ayon na panahon, umulan, umaraw, bagyo- nabago ang plano. Bumagsak sa paglalakad at nagpasiyang umakyat ng bundok. Malabo ang mga pahiwatig ng panahon, ‘di lang asahang tinaboy kami papuntang Lipa, Batangas. Patungo sa Mt. Manubo, sa isang day trek.

Gaya ng gawi ng mga taong umaakyat, naghanda kami bagama’t talaga naman kulang na kulang din sa gamit. Walang kaalam-alam kung saan at gaano kalayo. Pinlastikan ang mga gamit, bilang ang laman ng bulsa, kalkulado ang oras ng pagpunta at tanyado kung anong oras pabalik. Ang agimat na dala- yung mapa patungo sa aakyatan na pinagkaablahang itanong bago umalis. Ang dalawang bida:Si Yabis (long for short). Ka-buddy, astig! Sa lahat ng tropa, siya lang ang di ko akalaing makakasama ko sa mga lakad na ganito,biglaan. Si Lino (Ako). Ang baguhan sa pag-akyat.

Tsapter wan: bago maisipang umakyatSuspendido ang klase, pati ang recollection na matagal na nakaplano, di natuloy. Kahit ang art event na matagal na pinaghandaan, nabalewala. Hindi maganda ang araw dahil kay Marce at Chamba, dalawang bagyong nagsusumiksik sa kalupaan ng Pilipinas. Ayoko pang umuwi. Kung bakit kase ‘pag planado ang mga bagay saka nawawala sa dapat kalagyan. Ayoko na mag-plano kung ganon din lang. Mas masarap mabuhay na wala kang isipin, at ang tanging pokus mo ay sa ngayon. Kung ano ang pumitik sa isip, ‘yon na ‘yon.Nagkayayaan lang sa dyip hanggang naging desidido kami sa pag-akyat. Walang kaplano-plano. Lumakad kami matapos ang ilang paghahanda. Survival kit namin- tinapay na walang palaman, tubig, lente, ilang pirasong pampalit na naka-plastic at yosi. Sa totoo lang, may malalim na dahilan kung bakit naghahanap ako ng magandang bagay na mangyari. Matayog ang mga pangarap ng kahit sino, masakit lang madapilas na di mo na alam kung saan ka na, dahil kahit saan ka pumwesto ay wala kang kalagyan. Kundi sa kandungan ng sarili at himig ng pagpapalayang isip. Gusto kong magkaroon ng oras na pupuno sa mga bagay na ‘yon, mga bagay na gusto kong panghawakan.
*Akyat Badtrip- dahil nagsimula naman lahat sa hindi maganda. ‘Di magandang panahon. ‘Di magandang sitwasyon. Isang magandang pagkakataon na mag-unat ng naka-kunot na noo.

Tspater tu: Trip to LipaBandang tanghali, ala-una pasado.Malayo na ang narating namin sa pag-uusap, habang nakatigil ang van ng mahigit isang oras bago mapuno. Tinakaw kami ng magandang pangitain, ang pag-akyat sa bundok. Pamasahe- siyamnapung piso bawat isa, dagdag pa ng sampung piso pangsalo sa isang pasaherong hindi na naming makuhang maintay. Tulog ang sagot sa pag-iipon ng lakas. Di man pamilyar sa lugar, okay lang. Dalawa naman kame. Di ako nag-iisa. Natawa kami sa isang usapan ng makita naming nagkalat ang mga estudyante- bakit sa Lipa, may pasok? Sabay turo sa isang magandang istraktura sa may bayan at kasabi-sabi ng drayber, city hall daw yon. May fair pala sa harap ng city hall kung saan naglalakihan ang billboard nina Mayor Vilma Santos at Sen. Ralph Recto. Halata tuloy na hindi kami taga-doon.Bumaba kami ng van, nag-c.r. sa Jollibee, bumili ng baterya para sa flashlight at nagtanong sa makukulit na drayber ng traysikel. Gusto pa yata kaming tagain sa presyo ng malaman nilang pa-akyat kami. Tingin sa mapa. Kelangan naming pumuntang Festival Mall, este Fiesta Mall. Sakay daw kami ng bus. Sa bus, nagtanong sa katabi si Yabis kung saan yung Fiesta mall. Baba kami sa may sementeryo, katabing pila ang mga traysikel. Tanong uli, matunton naming tama na yung pila, P70 ang arkila sa traysikel patungo sa baba ng bundok. Sakay uli. Excited na kami lalu na nung matanaw yung bundok. Stop over sa barangay hall para magparehistro, sampu isa, bale beinte.Sagot ni Yabis ang bayad. Sinulat yung mga pangalan naming- Francis Yabis at Lino Olabe. Binigay sa amin yung number nila, kung sakaling kailanganin. May signal naman daw sa taas. Walang ulan bagama’t maulap na sadya ang kalangitan.Sa araw na’yon, kami lang ang aakyat. Tuwing biyernes at sabado daw maraming tumataas. Sakay uli. Binaba kami sa may kubo kung saan natagpuan naming si Mang Lucas ng internet, ‘yon yung sabi niya.

Tsapter tri: Gandang hapon po ! Saan po pataas?[Good afternoon! which way is to top?]Itinuro sa amin ni Mang Lucas ang daan. Bandang alas-tres ng kami ay tumahak paitaas, matapos mang-hiram ng isang plastik na lalagyan ng tubig. Mahirap daw ang walang dala sabi ni Yabis. Simula pa lang maputik na, daming tae ng kabayo pero balewala lang. Pa-gubat na kami. Sabi ni Mang Lucas, may mga bahay-bahay naman daw kaming madadaanan. Mga anak daw n’ya yon. Di ako enjoy sa simula, isip-isip ko, ganito ba talaga ‘to? Walang ginawa kundi maglakad. Hindi kami para tumigil at magmasid sa paligid. Kung sabay ko namang gagawin, baka madapilas pa ako sa kalilingon. Hindi makapagsalita kase habol ko na ang aking hininga sa hingal. Lakad lang, Mas maaga kaming makataas, mas maaga rin kaming makakabalik. Bawat tao, bawat bahayan, babatiin ng magandang hapon? Saan po pataas? At ituturo nila. Mangilan-ngilan din ang mga bahay na dinaanan, may mga paskil din sa mga puno, yung ibang direksyon, halos di na mabasa sa nagtutuklapang mga letra. Mababait ang mga tao. Kahit mga bata, willing magbigay ng direksyon kung saan ang daan. Pati mga aso, tuwang-tuwa sa katatahol. Tumatarik ang daan, basa na ako ng pawis. Pakiramdam ko, alanganin pa kaming makataas sa tuktok, hirap kase ako maglakad lalu na ‘pag tumatarik pa-itaas ang daan. Kumpara ni Yabis, mas matarik sa Piko. S’werte pa pala ko sa lagay na ‘yon. Ayoko na mag-isip. Tutok na ko sa pagtaas, Pahirap na ang ginagawa ko. Tanong ko sa sarili- kaya ko pa ba? kelangan ko tantiyahin sarili ko, baka bigla ko mag-kolaps, mas magkaproblema pa. Sabi ni Yabis, awa na siya sa akin. Ako pa yata ang nagpapabagal sa lakad. KJ as in kill joy naman ‘pag tumigil pa kami. May groto daw kaming madadaanan. Meron nga. Pahinga kami. Naisip ko, napanaginipan ko na ‘to. Sigurado ako, nakita ko na yung groto sa panaginip ko. Kakatuwa naman, parang sinadyang mapadpad ako sa lugar na ‘to. Kumuha kami ng tubig, Malamig, Parang galing sa ref. Usap kami, konte. Tingin ko kay Yabis, gusto niya talaga marating ang tuktok pero inisip niya kung kaya ko pa ba. Mas napagod pa yata ako nung sabihin niyang wala pa yata kami sa kalahati ng bundok. Wala siyang ideya, inisip din niya baka gabihin kami sa pagbaba. Pero bahala na. Sayang kung hindi namin marating yung itaas. Tuloy pa rin kami.May dalawang daan, panandaling inalam ni Yabis. Pagbalik, painis na sinabing sa kanan ang daan. May No Trespassing daw sa kaliwa, hindi daw doon ang daan. Kung sakali, saan ka ba naman nakakita na pati sa bundok pala may nagmamay-ari na.Lakad uli. Mas matarik. May nakita kami medyo dulo, akala naming tuktok na. Hindi pa pala. Pero mataas na rin kame. Sumasayaw ang mga damo. Sabi ni Yabis, binabati nila ang aming pagbisita. Ang sarap ng pakiramdam. Binuhos ko ang sama ng loob sa kagilas-gilas na sayaw ng damo, ihip ng hangin at ma-ulap na kalangitan. Aaaghh! Astig! Saya!Mas nabuhayan akong maglakad uli. Gusto kong makapunta sa tuktok, sa summit sa lingguwahe ni Yabis.

Tsapter por: He he, nasa tuktok kami!Mas tumarik ang daan, pero tuloy lang. Iniisip ko na lang na hindi na rin pahirap ang pagbaba. Tiisin ko na lang kahit humihilab na ang hibla ng laman sa aking hita at bilbil sa tiyan.Konting tiis pa, nakarating kami sa minimithing tuktok. At nagsiawitan ang mga mga anghel sa panaginip, Hinilom ang pagod at pagdadalawang isip,Pinapurihan ang pangangahas,Doon sa tuktok, Hinimlay ang sarili,Ayos! Doon may krus na puti na nakatatindig sa maliit na espasyo. Tuktok na nga! Halos, yakapin namin ang krus at halikan ang lupa.Sayang walang view wika ni Yabis, pero papalakas ang hangin. Parang hinahawi ang mga ulap para may masilip kami, kahit konte. May kabayanan na natanaw pero di namin alam kung saan yon. Mahirap maipaliwanag ang nag-uumapaw na kagalakan. Tang-ina! Yabis di kita makakalimutan, sabi ko sa kanya.Yosi, kain at inom tubig. Kwento-kwento. Halos liparin kami ng hangin sa lakas, pahiwatig na kailangan na naming umalis. Lalu ng lumakas ang daloy. Sabi ko, gapangin na namin kase mukhang hindi hihina ang ihip, pero swerte namang pag-alis ko sa tabi ng krus nawala ang malakas na ihip. At tuloy-tuloy kami sa pagbaba, kasalubong ang papalakas na hangin at hagupit ng tubig- ulan.

Tsapter payb: Nang sinalubong kami ng bagyo pababaNasa kalangitan ang tagumpay, Nasa mundong ibabaw ang limitasyon.Kung anong kimi ng panahon habang pataas, medyo bayolente naman sa pagbaba. Binagyo kami habang binabagtas namin ang matarik na daang tinahak. Mangilang beses ako nadulas, mangapit sa mga puno, at mag-sayaw sa pagbalanse sa maputik na daan. Naliligo na kame sa ulan, at kulang na lang mag-surfing kami ng tahakin pabalik ang madamong lugar na aming binalikan. Ala- domino effect ang nangyayari, pag nadulas ako, kasunod non ay si Yabis naman. Pero kadalasan si Yabis ang natitinik, di ko lang alam kung bakit. Mahilig siguro kumapit sa mga damu-damo.Humupa ang ulan. Nakabalik kami sa groto. Doon naglinis kami ng sarili. Nagpanghinga panandali. Mga ilang minuto makalipas, umalis na rin kami. Dangan alam naming aabutin kami ng gabi. Naligaw pa kami sa sala-salabat na daan. Mas maputik kesa kanina. Sabi ni Yabis, kinilabutan na siya. Lalu na nung di namin matantya ang ruta. Pero may tubo ng tubig at ingay ng tao, diniretso lang namin at nakaluwag na sa paghinga ng may makitakaming bahay. Tinuro sa amin ang daan, Okay. Sigurado na kami sa tinahak naming lugar. Gabi na, halos mangapa sa lalakaran. May nakita uli kaming mga bahay na nagturo ng di pansing daan. At di katagalan, natunton din namin ang pagbaba. Bilang ang ilat na nadaanan, tatlo. Sa baba, wala si Mang Lucas sa kubo nito. Nagdesisyon na kaming umalis at lakarin ang makipot na kalsada. At don nagtapos ang lakbayin sa bundok Mt. Malaraya, base na rin sa nakasulat sa sign board. Bumaba kami dala ang basura at upos ng yosi, wala kaming iniwan kundi mga bakas. Walang litrato, kase nga walang kamera. Pero may mga ala-alang ayaw ko sanang malimutan, dahilan kung bakit tinayaga ko na ring isulat.

Pahabol na tsapter: Malayo na lakad, akala namin, walang kuryente ang komunidad. Brownout pala. Dumiretso kami barangay hall, doon kami nagpalit ng pang-itaas. Mababait ang mga tao, ipinara kami ng sasakyan. Isang owner jeep ang nag-magandang loob na isakay kami. Morales ang apelyido. Nakakatuwang imbitahan pa kaming tumuloy sa kanila ng malamang mga taga-kabite kami. Pero nakakahiya na at kelangan na naming maka-uwi. Sumakay kami ng bus pa-alabang, matapos kumain ng tukneneng sa may kanto ng binabaan, lugar din na sinakyan ng traysikel kanina. Tuwa na rin akog iteks sa iba ang akyat namin. Basa ang pantalon kong maong, masikip na rin sa panaling ibinuhol ko para hindi ako laging nagtataas ng pantalon(mula sa mungkahi na rin ni Yabis nung nasa bundok pa kami). Di katagalan sa bus, nakatulog sa pagod pero bagyang nagising sa lamig dahil nababad na ko sa basa. Malayo ang biyahe. Pagbaba sa Alabang, gusto ko na talaga umuwi pero lumalalim sa gabi, makikitulog ako kina Yabis. Gusto ko mang matawa, pero di na maganda pakiramdam ko, ganon di si Yabis. Di mapakali sa sunburn na inabot niya sa pag-akyat sa Piko. Sa buong adventure trip namin, may mga ilang bagay rin akong nabatid. Tulad na lang kung anong gagawin ko pagkatapos nito? Nasan na ko sa pinili kong tahakin (mga bagay-bagay sa buhay), Si Yabis, ewan ko lang kung anong nasa isip. Isa lang sigurado ko, lahat yon tungkol kay Lex (babae). Sabi ni Yabis, masarap mabuhay ng simple (tulad ng mga nakatira sa ibaba ng bundok), sa palagay ko, sa tao lang din ‘yon.Napag-usapan din sa pag-akyat ang tungkol sa relihiyon. May malinay na pananampalatya ni Yabis, na bagama’t iba sarili kong paniniwala. Hindi kailanman naging dahilan upang magbuo ng alitan o diskusyon. Sabi ko, di ko na pinipilit unawain ang mga bagay na di ko naman talaga maiintindihan, kailanman di maaabot ng aking diwa. Ang mahalaga, may pinaniniwalaan pa rin ako. At inawit niya yung kantang Idasal Mo ng Pinikpikan na kanina pa naming pinakinggan bago kami umalis papuntang Lipa.Banggit ni Yabis, isang dahilan ng kaniyang pag-akyat ay ang nakakalungkot na pangitaing maaaring mawala lahat ng ito. Base sa isang kwento niya, masaklap dumating ang panahon na may magtatanong na bata kung ano ang puno… Sana nga lang hindi dumating sa puntong mangyari ‘yon, kung saan huli na ang lahat.Mula pag-akyat hanggang pagbaba, bagama’t walang katiyakan lahat, hindi ako takot sa ano pang pwedeng mangyari(isang bagay na laging kinababahala ko sa araw-araw). Pakiramdam ko, bawat sandaling nandoon ako, hindi kami pinabayaan ng kung ano pa man. Laging may nakatingin at naka-alalay.Konklusyon- Ito ang marahil ang una kong pag-akyat pero hindi ito ang huli. Hindi mabigyan ng kaukulang deskripsyon ang pakiramdam ng nasa tuktok ng bundok. Kung ano man ‘yon, positibo ito sa pagkatao. Nadama ko ang kapanatagan ng loob, kaisa ang mga puno, mga ibon, malamig na tubig at sariwang hangin. Dagdag pa ang sakit ng katawan na sulit na na rin kung iisipin.


---------------------------------------------------------------------KATAPUSAN[Espasyo ni Yabis]------------------------------------------------------------------

Pasasalamat: sa bundok, sa mg espiritong nagkalat dito; kina Mang Lucas at iba pang mga taga-doon na nagturo sa amin pataas; kay Mang Andrew Morales na nagpasakay sa amin pauwi; sa mga taga-baranggay hall na nag-alok ng pagkain, kamalasang ubos na pala; kina Nanay ng My Place na pinag-almusal kami bago kami mag-liwaliw sa bundok; sa EVP ng La Salle na nagsuspindi ng klase; sa mga tropang nag-text; at higit sa lahat kay Yabis, si ka-buddy; Maraming SalamatJAkyat BadtripCopyright 2004Inimprenta sa Epson printer sa bahay na may kanto na may kaimito, H. Ilagan St, Poblacion sa Indang, Cavite

Idasal mo[pinikpikan]Walang hangganan ang lakbay ng diwa, ‘Wag mo na lamang piliting alamin pa. Tama na ang nakaapak sa lupa, Isipan mo naman ang siyang gagala. May gagawin pa tayo sa mundo,pagmamahal ang sasagip sa ‘yo. At kung sapat na ang pag-ibig, ang mundo’y lilipad kasama tayo. At makiramdam sa paglalakbay, ingat lang.Sakaling ikaw ay maligaw banggitin mo siya.Yebede, idasal o, idasal, buhayin ang pagmamahal idasal o, idasal, buhayin ang pagmamahalYe mana yebe, mana yebe, usad na kami, fu yale. Ye mana yebe, mana yebe, usad na kami, fu yale. May gagawin pa tayo sa mundo,pagmamahal ang sasagip sa ‘yo. At kung sapat na ang pag-ibig, ang mundo’y lilipad kasama tayo. At makiramdam sa paglalakbay, ingat lang.Sakaling ikaw ay maligaw, banggitin mo siya.Yebewe, idasal o, idasal, buhayin ang pagmamahal idasal o, idasal, buhayin ang pagmamahalYe mana yebwe, mana yebe, usad na kami, fu yale. Ye mana yebwe, mana yebe, usad na kami, fu yale. Ye mana yebwe, mana yebe, usad na kami, fu yale Ye mana yebwe, mana yebe, usad na kami, fu yale.

Mga tula ni Lino sa unang pahina ng ikalawang kabanata

Time Stop
Raging Heart on cold.
Surviving sign.
Pampered and destroyed.
All hear is goodbye.
Black is the time
Stangers on hold.
White is my crime.
So bail me out.
I’m a fool that is cursed.

I who live in transparency
Cold-blooded junk
Eyes bound focused
Damn who interferes.
Damn to those who hears.
I am my world,
Here and beyond reality.
Not to be lost.
I live in transparency.
See me bold.
My invisibility unfolds,
Shame
I am my mystery.

*And so he looks on my way.
No intent to stare.
A glance of nothings tickles my brain
Not to give meaning,
but for a while my invisibility expires,
Somebody had found my existence.

Ang Dakilang Tino
Baliw ang nagsasabing may pag-asa pa ang mundo.
Nahunghang sa paniniwalang magbabago pa ang tao,
At sa pangako ng bukas ay nakapako,
Sa kabilang dilim at panibugho.
Gising, mata’y imulat sa paligid.
Binabagtas ng kahapong bulag at bitin.
Ugnayang pinagtitibay ng mga pinatalim sa liha,
Yamot sa sistemang nagpakalam sa sikmura,
At sa meme ng bata’y nakisabay managinip,
Lohika ng pinagsabay na takbo ng isip.
Sa makipot na landas, malupit man, tatawirin.
Tapos sa sikat ng umaga’y doon sisilip.
At kung sa bagay masarap banggitin.
Magigiting na taong ay pawang mga baliw.

May tibok na pumiyok
May tibok na pumiyok,
naramdaman mo ba?
Nang magsama tayo sa magdamag,
kapiling ang mga buwan at butin ng gabi
Tinataglay ating mga ngiti
sa walang kakupas-kupas na pagbati.

Binabalot mo ang hiwaga sa mga tanong,
Mga tingin na walang pasubali,
Nilinaw mo ang nanglalabong diwa.
Binuhay mo ng mga kwentong pagsinta.
Sandaling natanga,
May tibok na naghuhumiyaw,
Siilin at isantabi,
Nagpupumiglas, naninikis
Naghihintay ng pag-amin.


Sa lilim ng ulan at ambon
Sa usok ng nanginginig na sound system
Sa pagsalungat sa di makasundong ulan at ambon,
Nababad ako sa gitna ng pagkakatindig
Sumandaling namangha sa nangyayari.
Habang ang kasama ay iwan ako panandali,
At ng mag-pihit ang lingon sa kinaroroonan,
Nagtagpo ang tingin na inaasam-asam.
Nagtagpo ang tingin at ako’y nagkuyom,
Sa papalakas na ulan at ambon.
At nagbalik sa walang nangyari
Ngunit kiniliti ang romantikong senti
At sa kasama’y biglang tumugon
Palayo sa binabagyong panahon
Magpuyos man ang loob sa pananahimik
Sa kakatuwang tagpo ng pag-ibig,
Natikman ang tamis ng sandali,
Habang puso’y malaya pa ring pipintig

Kasal
Awitan mo ako sa paanong tonong maaabot ng iyong diwa
At isasalin ko sa matatas kong dila.
Sintonado at malat man ang simula,
Sasabayan ko sa indayog ng aking mga paa.
Hindi matitinag o malalaos,
Hulma ng pinagbigkis na layon
Sa paano man at kailan magtatapos,
Ewan, hindi ko alam.
Koro ng pagpapalaya ng mga pusong pinag-isa.


Alumpihit
Bakit ako tinutya ng mga hindi pagtingin
at manawa’y dalita ng maghapon pagtunganga
sa magkabilang dulong pinagbuhol ng taksil na timawa

Mangilanngilan ang mga piping nagpilit magsalita
ngunit ginapos ng kahinaang sa pagkabanalang awa
May mga yabag na di matinag
At may bulong na nagsusumigaw
Hanggang saan ang walang hanggan,
Hanggang kailan ang mahabang digma

Kung sa ngayon may agam-agam
Bukas, mula’t akong lampa,
Magbanat man ng buto,
Lilinawin ang naglalabong diwa,
at lilingunin ang butong minsang naipunla.


Larong trapiko

Magpakahilo-hilo na sa ilang oras na pagtuligsa,
sa bumubulusok na usok at alikabok sa aking mukha,
Sa layo ng agwat ng aking tanaw,
At masakit kong ulo gusto ng gumulong sa inis,
Binubwisit nitong ng matinding trapik,
Sadya bang masikip na ang mundo sa mga sasakyan?
At mga taong naglipana, nanggaling kung saan-saan?
Sa mabilis na pag-inog ng mundo tungo sa kaunlaran,
Isang ganap na kasalanan ang matigil
at mapako sa gitna ng daan.


Ano sa tingin mo ang tingin ko sa tingin mo?
Ugnayan.
Ang tao ay hindi nabubuhay para sa sarili lamang.
Hindi bumubuo ng pagpapasyang
hindi pinahahalagahan ang iba.
Ngunit di sa tamang impresyon lamang bumatay,
Bawat galaw,
Bawat sasabihin,
Pisikal at literal,
Mababaw.

Lilikha ng guni-guni ang isa pang guni-guni
Lilinawin ng diwa ang nanglalabong mga mata.
Ang lahat ay di magtatapos sa wala,
bagama’t ang simula ay sa wala nagmula.

Sa pulang pahina
Hindi magdidikta ang tinta ng kanyang isusulat
O magproprotest sa kababawang isip
Hindi lalamunin ng makapangyarihang araw ang buwan
Anupa’t nagtatago na siya pagdating ng gabi
Maikli ang umaga, mula pagsilang hanggang pagtanda
At nagbabago ang lahat sa kontradiksyon,
dala ng paglipas ng panahon
Ngunit minsan sa lipunang bulag sa totoo.
May matatapang na mangangahas tumayo.
Mangangahas sa tintang kulay dugo
Magsisilbing panulat sa matuwid na yugto.
Hindi lang iisa ang gumuguhit sa kasaysayan
Hindi lang ng mga bayaning pinararangalan,
Sinasaklaw ng pagkilos base sa kakayahan,
Pagtugon ayon sa pangangailangan.
At mangungusap ang pulang pahina,
Imumulat ang mga salat sa pang-unawa.
Ihahain ang bagong ideya ng pagkaka-isa-
‘Sang lakas ng lipunang masa ang nagdadala.